Kapag masaya ako ay tumataas ang timbang ko.
Kapag tumataas ang timbang ko, bumababa ang self-esteem ko.
Kapag bumababa ang self-esteem ko, napapadalas ang pagsusulat ko.
Kapag napapadalas ang pagsusulat ko, nagiging masaya ako.
At tumataas ang timbang. Blah blah yada yada yadah.
Isang kuleksyon ng mga tula, sanaysay, at maikling kwento tungkol sa mga bagay na walang nakakaisip magtanong
Paunang Salita
Ang underwire bra ay pangunahing sanhi ng breast cancer. Iyan ang paalala ng mga lola, tiyahin, ninang, at nanay sa mga baguhan sa industriya ng pagtatago ng utong. Dahil diyan, sa tuwing may pagkakataon ay pumupuslit ang mga maydede na mag-burn the bra movement mag-isa kahit medyo huli na sa uso. Nagkalat silang mga nahihiyang Galema, mga anak ni Zuma na nakasabit ang tuwalya sa balikat habang bumibili ng pandesal. Di bale ng aalog-alog basta ligtas sa mata ng iba ang mga holen ni Eba.
Pagpalo ng edad na puwede na raw isampay ang suso sa balikat para magkuskos ng libag sa parte kung saan nakadugsong ang dede sa dibdib (urban legend yata iyon) ay gradweyt na ang mga maydede sa pagtatago ng lihim na mga holen. Masyado na silang maraming pinagdaanan para maging kimi at intindihin pa ang sasabihin ng iba. Dahil diyan, ang lahat ng gustong tumitig ay inaanyayahan sa mga ga-ubas na utong ni Lola Andeng.
But wait! May bagong hulma ng maybahay. Napapanood natin sila sa kanilang mga YouTube channel, mga mom vloggers na kaygandang panuorin. Nakikita natin sila sa mga pelikula at palabas sa telebisyon na imported. Ang mga maybahay na naka-sapatos, naka-make up, nakapang-alis, at naka-underwire bra habang naghahanda ng pananghalian.
Ano nga ba ang dress code ng mga maybahay? Ang sabi ng mga amoy alimuom na mister, dapat ay amoy pinipig si misis para ganahan sila anytime, all the time. Hindi naman yata parte ng dress code ang amoy pero pansinin na natin ang munting kontribusyon nila sa usapan, ganyang approaching erectile dysfunction na sila. Unawain na natin.
With or without bra? Naka-ponytail o nakapusod ang mahabang buhok? Sleeveless? Gaano kaiksi ang short shorts? Kailangan bang maputi ang kilikili at kuyukot?
Ang librong ito ay para sa mga maybahay at sa mga usisero at usisera nilang kaibigan at mahal sa buhay. Para rin ito sa mga nangangarap maging maybahay (kapit lang pero sure ka ba diyan?). Sige na nga aaminin ko na. Para ito sa lahat ng may biological nanay.
~November 17, 2020 | 02:15AM-03:00AM
...Itutuloy pero offline. Kung interesado kang gawing libro ang "Ang Dress Code ng Maybahay," makipag-ugnayan kay yummyliciouslady at gmail dot com.
Naka-attend ako ng webinar ni Sir Ricky Lee kahapon. Masayang masaya ako na nakatapak sa mundo na pinapangarap kong tirhan. Yung mundo ng pagbabasa, pagsusulat, pakikinig, at panonood na kapaki-pakinabang. May ilang beses na nagilid ang luha ko at nagpigil akong magtaas ng kamay at magwagayway ng puting panyo. Amen, amen, totoo po iyan!
Hindi ako nakikisali sa kaguluhang ito kasi, bilang may addictive personality ako, natatakot akong masira ang buhay ko sa kakahanap ng pokémon. Pero natutuwa talaga akong panoorin ang mga kaganapang dulot ng malupit na app na ito.
For example, nakakaaliw ang di maikakailang age difference ng mga players base sa kung paano nila tinatawag ang mga pocket monsters. Kapag nasa early 20's, sasabihin niyan, "ayoko na ng Rattata ang dami ko na niyan." Pero pag kaedaran ko, "puro na lang daga, gusto ko yung alimango naman." Kabisado ng mga bagets ang pangalan ng mga halimaw. Hindi naman papatalo ang henerasyon namin sa pagkilala ng mga hayop. Aba, sosyal pa yata ang Manila Zoo nung bata pa kami. Nakita namin lahat yan dun.
Masdan ding mabuti ang gigil ng mga daliri kapag hinahagisan ng bola ang mga cute na nilalang. Yung mga bata, soft and swift movements lang ng hinlalaki huli na nila yan. Yung mga tiyuhin at tiyahin gaya nami, halos madurog ng hintuturo ang screen ng telepono bago maka-jackpot. Wagas na wagas yung pag-target, kala mo nananalakab ng hito sa bukid. Sasabayan pa ng "ayan, ayan, huli na!" Sanay kasing magpasabog ng kalabang tangke sa Battle City. Hayaan niyo na.
Pero iniisip ko maigi, kumportable ba ang mga tao na bukas lagi yung location services ng telepono nila? That's a scary thought for me. Imagine, paano kung may gustong pumatay sa iyo? Eh di ang bilis bilis malaman kung saan pupuwesto ang mga sniper (or worse, kung san ilalaglag ang bomba). Bibilhin lang nila ang impormasyon mo sa makers ng laro, ayus na ang buto-buto ng hired killers mo. Paano kung may isang drug pusher convention sa isang Poké Stop tapos ang maitim na balak ng gubyerno eh pasasabugin silang lahat. Tapos nandun ka dahil ang massive media campaign e lalabas dun si Pikachu? Bokot.
Sabagay, baka nega lang ako. Wala naman yatang napatay sa Takeshi's Castle. Siguro naman hindi yan gagawin ng mga brains and bigwigs behind the game.
Dun na lang siguro tayo sa mga positibong puwedeng mangyari. Puwedeng gawing reward ang mga makulay na hayup na yan for noble things. Gusto mo ng Pikachu? Magpa-HIV test ka. Bibigyan ka pa ng lima kapag binalikan mo ang results. O kaya, kapag nagbayad ng tama at makatarungang buwis si Henry Sy, gagawing isang higanteng Trainer Gym ang SM MOA. Puwede na silang sumingil ng entrance fee at WiFi access fee pag nagkataon. Maliit na bagay kumpara sa malaking buwis na kapalit diba?
Eto pa. Job Fair, gagawing Poké Stop. Mga opisina, retention plan. Pabahain ng pokemon sa opisina to the point na puwede nang mag-compete internationally ang mga empleyado.
Of course, of course, sa lahat ng ito, yung mga nakaimbento pa rin ang yumayaman. E ganun talaga. Sila ang nakaisip e. Kaya dapat mag-isip din tayo. Ako gusto ko kunin yung technology nila pero sa halip na pokemon ang huhulihin e mga taong gumagawa ng mga masamang bagay na hindi punishable by law ang nahuhuli tapos ang picture diretso sa isang public website. Dumudura sa daan? Huli ka! Nagpapahid ng kulangot sa dingding ng banyo? Huli ka! Sumisingit sa pila? Chuk! Gotta catch em all. Kasi sa maliit naman nagsisimula ang lahat ng malalaking bagay e. Tagpasin na yang mga pagdahak-dahak na yan bago pa maging chemist ng shabu ang mga turistang tinutukoy ko.
At hoy, kayong mga players, iligpit niyo naman mga sarili niyo. Pokemon dapat ang pakalat-kalat at hinuhuli, hindi kayo.
